De ochtend waarop het ijs brak
In Het ijs brak keert de winter in één klap. Vanuit Frode’s perspectief breekt het ijs open, wint de zon aan kracht en stroomt de rivier opnieuw. Een kantelpunt in het verhaal van Frode en Eirik waarin vertrouwen, dapperheid en een nieuw geheim uit de bron samenkomen. Een rauw Vikingverhaal van From The North Brewing over kracht, hervorming en de lange reis naar huis.
Het ijs brak | Ik werd wakker voordat de zon haar gezicht liet zien. Niet van kou. Niet van geluid. Maar van mijn eigen lijf. Oude spieren die zich melden wanneer je op harde grond slaapt. Mijn schouders protesteerden, mijn rug herinnerde me eraan dat ik niet meer de jongste ben. Vroeger stond ik op en liep ik zonder nadenken. Nu moet ik eerst even luisteren. Even voelen waar ik sta. Ik draaide mijn hoofd en keek naar de lucht boven ons. Die was anders.
Niet feller. Niet warmer. Maar helderder…
Alsof iemand de wereld had schoongespoeld.
De vallei lag achter ons. De bron ook. Daar hebben we gewacht. De reis zelf was geen wachten geweest. Het was klimmen, dragen, vertrouwen. Dapperheid op momenten dat teruggaan makkelijker was geweest. Maar bij de bron hebben we geluisterd. En Eirik heeft daar iets gevonden. Ik weet niet precies wat. Maar ik voel het.
Nog voordat ik rechtop zat, hoorde ik het. Een lage, diepe scheur die door de grond trok. Geen knal. Geen storm. Gewoon een keiharde ‘krak’!
Wil je de avonturen van Frode en Eirik chronologisch volgen, lees dan eerste de volgende artikelen.
1. Het Zilveren Pad van de Valkyrie 2. Stemmen in de Mist 3. De bron van Eirik zijn dromen en het geheim van de honing 4. De ontdekking dat sommige dromen geen bedrog zijn. Daarn kun je gerust verder lezen.
Het ijs brak, maar niet zomaar
Ik kwam overeind, langzaam, mijn knieën kort protesterend en mijn rug die ook wat tegen sputterde. Ik keek de richting van de rivier beneden ons op. Het ijs dat wekenlang als een harde rug over het water had gelegen, was opengebarsten. Een donkere lijn liep erdoorheen. En toen nog een. Het ging in een oogwenk.
Het water kwam eerst voorzichtig, alsof het de rand wilde testen. Maar toen de zon boven de heuvel uit kroop en haar eerste heldere stralen over het open water liet glijden, veranderde alles. Het begon te stromen. Niet langzaam. Fel. Steeds sneller en met steeds meer water.
Hoe hoger de zon klom, hoe harder het water uit de scheur brak. Het leek wel een illussie! Het ijs verloor terrein met iedere minuut. Grote platen lieten los en verdwenen onder het stromende donker. Wat gisteren nog vast en onverwoestbaar leek, werd nu meegenomen zonder dat een discussie zinvol was…
Ik voelde iets in mijn borst dat ik lang niet gevoeld had tijdens de reis en de maanden ervoor. Het was hernieuwde kracht. Jeugdige kracht. Alsof er iets werd aangeraakt wat dieper ligt dan spieren. Alsof de goden, die soms stil zijn en soms meedogenloos, besloten hadden dat mijn tijd nog niet voorbij was. Dat dit geen einde was, maar een begin.
Eirik stond al bij de over van de rivier toen ik naast hem kwam staan. Hij keek niet verrast. Hij keek niet opgewonden. Hij keek alsof hij dit al had gezien.
De jongen twijfelt nergens aan. Niet toen we de bergen overstaken. Niet toen de wind ons bijna terugduwde. En niet nu, terwijl de rivier haar vrijheid terugpakt. Bij de bron heeft hij iets ontdekt. In zijn dromen, in dat wat we daar hebben samengesteld. Een nieuw recept. Een nieuw vuur in vloeibare vorm. Ik heb hem niets gevraagd. Dat hoeft ook niet.
Met blind vertrouwen verder reizen
Ik weet niet precies wat hij heeft gevonden, maar ik heb wel een vermoeden natuurlijk. Ik vertrouw hem. Blind. Zoals je een kompas vertrouwt wanneer de mist al je zicht wegneemt. De zon klom verder. Het ijs verdween sneller. Binnen een uur was de rivier geen gevangen dier meer, maar een levend ding. Stromend. Onstuitbaar.
Ik ademde diep in.
De reis naar huis is nog lang. Bergen liggen nog tussen ons en het dorp. Dagen lopen we nog. Misschien weken. Wind zal ons testen. De nachten zullen koud blijven zolang de winter zich terugtrekt. Dit is geen gemakkelijke weg. Maar in het dorp wachten ze.
Ze wachten op wat wij meebrengen. Op wat ontstaan is bij de bron. Op iets nieuws dat door hun handen zal gaan, door hun kelen zal branden, door hun verhalen zal leven. Ik keek nog één keer naar de rivier. Wat vastzat, is gebroken. Wat stil lag, beweegt.
Ik voelde mijn oude spieren opnieuw, maar dit keer zonder irritatie. Ze dragen me nog. En vandaag dragen ze me lichter dan gisteren. “Het is tijd,” zei ik. Eirik knikte. Geen twijfel. Nooit twijfel. De winter heeft ons niet verslagen. Hij heeft ons geslepen en gevormt, of beter gezegd; misschien wel hervormt.
Het water dat zolang gevangen zat, stroomt weer…
Geschreven door Bas, verteld door Frode.
Geniet voor nu vooral van de bieren die nu al bij jouw favoriete bierhandel of slijterij in het vak staan. Zijn ze uitverkocht? Laat het ons weten, dan gaan we er gauw langs. Bekijk hier al onze Viking Stores!
Uiteraard kun je de bieren ook gewoon in onze From The North Brewing webshop bestellen! Let wel op, onze Honing blond is echt helemaal uitverkocht. Uiteraard zijn we bezig om een toffe nieuw, lokale samenwerking op te zetten om deze smaakmaker opnieuw in jouw glas te krijgen! NIX18
Benieuwd naar onze andere verkooppunten of het verhaal achter Frode en Eirik? Bekijk de rest van de Vikingverhalen op onze website.